Tehi sammatehi bhikkhūhi tattha gantvā kuṭivatthu oloketabbaṁ, sārambhaṁ anārambhaṁ saparikkamanaṁ aparikkamanaṁ jānitabbaṁ. Sace sārambhaṁ hoti aparikkamanaṁ, “mā idha karī”ti vattabbo. Sace anārambhaṁ hoti saparikkamanaṁ, saṅghassa ārocetabbaṁ— “anārambhaṁ saparikkamanan”ti. Tena kuṭikārakena bhikkhunā saṅghaṁ upasaṅkamitvā ekaṁsaṁ uttarāsaṅgaṁ karitvā vuḍḍhānaṁ bhikkhūnaṁ pāde vanditvā ukkuṭikaṁ nisīditvā añjaliṁ paggahetvā evamassa vacanīyo— “ahaṁ, bhante, saññācikāya kuṭiṁ kattukāmo assāmikaṁ attuddesaṁ. Sohaṁ, bhante, saṅghaṁ kuṭivatthudesanaṁ yācāmī”ti. Dutiyampi yācitabbā. Tatiyampi yācitabbā. “Byattena bhikkhunā paṭibalena saṅgho ñāpetabbo— ‘Suṇātu me, bhante, saṅgho. Ayaṁ itthannāmo bhikkhu saññācikāya kuṭiṁ kattukāmo assāmikaṁ attuddesaṁ. So saṅghaṁ kuṭivatthudesanaṁ yācati. Yadi saṅghassa pattakallaṁ, saṅgho itthannāmassa bhikkhuno kuṭivatthuṁ deseyya. Esā ñatti. Suṇātu me, bhante, saṅgho. Ayaṁ itthannāmo bhikkhu saññācikāya kuṭiṁ kattukāmo assāmikaṁ attuddesaṁ. So saṅghaṁ kuṭivatthudesanaṁ yācati. Saṅgho itthannāmassa bhikkhuno kuṭivatthuṁ deseti. Yassāyasmato khamati itthannāmassa bhikkhuno kuṭivatthussa desanā, so tuṇhassa; yassa nakkhamati, so bhāseyya. Desitaṁ saṅghena itthannāmassa bhikkhuno kuṭivatthu. Khamati saṅghassa, tasmā tuṇhī, evametaṁ dhārayāmī’”ti.