“Saññācikāya pana bhikkhunā kuṭiṁ kārayamānena assāmikaṁ attuddesaṁ pamāṇikā kāretabbā. Tatridaṁ pamāṇaṁ—dīghaso dvādasa vidatthiyo, sugatavidatthiyā; tiriyaṁ sattantarā. Bhikkhū abhinetabbā vatthudesanāya. Tehi bhikkhūhi vatthu desetabbaṁ— anārambhaṁ saparikkamanaṁ. Sārambhe ce bhikkhu vatthusmiṁ aparikkamane saññācikāya kuṭiṁ kāreyya, bhikkhū vā anabhineyya vatthudesanāya, pamāṇaṁ vā atikkāmeyya, saṅghādiseso”ti. Saññācikā nāma sayaṁ yācitvā purisampi purisatthakarampi goṇampi sakaṭampi vāsimpi parasumpi kuṭhārimpi kudālampi nikhādanampi vallimpi veḷumpi muñjampi pabbajampi tiṇampi mattikampi. Kuṭi nāma ullittā vā hoti avalittā vā ullittāvalittā vā. Kārayamānenāti karonto vā kārāpento vā. Assāmikanti na añño koci sāmiko hoti, itthī vā puriso vā gahaṭṭho vā pabbajito vā. Attuddesanti attano atthāya. Pamāṇikā kāretabbā. Tatridaṁ pamāṇaṁ—dīghaso dvādasa vidatthiyo, sugatavidatthiyāti bāhirimena mānena. Tiriyaṁ sattantarāti abbhantarimena mānena.