“Bhūtapubbaṁ, bhikkhave, dve bhātaro isayo gaṅgaṁ nadiṁ upanissāya vihariṁsu. Atha kho, bhikkhave, maṇikaṇṭho nāgarājā gaṅgaṁ nadiṁ uttaritvā yena kaniṭṭho isi tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā kaniṭṭhaṁ isiṁ sattakkhattuṁ bhogehi parikkhipitvā uparimuddhani mahantaṁ phaṇaṁ karitvā aṭṭhāsi. Atha kho, bhikkhave, kaniṭṭho isi tassa nāgassa bhayā kiso ahosi lūkho dubbaṇṇo uppaṇḍuppaṇḍukajāto dhamanisanthatagatto. Addasa kho, bhikkhave, jeṭṭho isi kaniṭṭhaṁ isiṁ kisaṁ lūkhaṁ dubbaṇṇaṁ uppaṇḍuppaṇḍukajātaṁ dhamanisanthatagattaṁ. Disvāna kaniṭṭhaṁ isiṁ etadavoca— ‘kissa tvaṁ, bho, kiso lūkho dubbaṇṇo uppaṇḍuppaṇḍukajāto dhamanisanthatagatto’ti? ‘Idha, bho, maṇikaṇṭho nāgarājā gaṅgaṁ nadiṁ uttaritvā yenāhaṁ tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā maṁ sattakkhattuṁ bhogehi parikkhipitvā uparimuddhani mahantaṁ phaṇaṁ karitvā aṭṭhāsi. Tassāhaṁ, bho, nāgassa bhayā kiso lūkho dubbaṇṇo uppaṇḍuppaṇḍukajāto dhamanisanthatagatto’ti. ‘Icchasi pana tvaṁ, bho, tassa nāgassa anāgamanan’ti? ‘Icchāmahaṁ, bho, tassa nāgassa anāgamanan’ti. ‘Api pana tvaṁ, bho, tassa nāgassa kiñci passasī’ti? ‘Passāmahaṁ, bho, maṇimassa kaṇṭhe pilandhanan’ti. ‘Tena hi tvaṁ, bho, taṁ nāgaṁ maṇiṁ yāca— “maṇiṁ me, bho, dehi; maṇinā me attho”’ti.