“Na kho te, bhagini, amhākaṁ dullabhā yadidaṁ cīvarapiṇḍapātasenāsanagilānappaccayabhesajjaparikkhārā. Api ca yo amhākaṁ dullabho taṁ dehī”ti. “Kiṁ, bhante”ti? “Methunadhamman”ti. “Attho, bhante”ti? “Attho, bhaginī”ti. “Ehi, bhante”ti, ovarakaṁ pavisitvā sāṭakaṁ nikkhipitvā mañcake uttānā nipajji. Atha kho āyasmā udāyī yena sā itthī tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā— “ko imaṁ vasalaṁ duggandhaṁ āmasissatī”ti, niṭṭhubhitvā pakkāmi. Atha kho sā itthī ujjhāyati khiyyati vipāceti— “alajjino ime samaṇā sakyaputtiyā dussīlā musāvādino. Ime hi nāma dhammacārino samacārino brahmacārino saccavādino sīlavanto kalyāṇadhammā paṭijānissanti. Natthi imesaṁ sāmaññaṁ natthi imesaṁ brahmaññaṁ, naṭṭhaṁ imesaṁ sāmaññaṁ naṭṭhaṁ imesaṁ brahmaññaṁ, kuto imesaṁ sāmaññaṁ kuto imesaṁ brahmaññaṁ, apagatā ime sāmaññā apagatā ime brahmaññā. Kathañhi nāma samaṇo udāyī maṁ sāmaṁ methunadhammaṁ yācitvā, ‘ko imaṁ vasalaṁ duggandhaṁ āmasissatī’ti niṭṭhubhitvā pakkamissati. Kiṁ me pāpakaṁ kiṁ me duggandhaṁ, kassāhaṁ kena hāyāmī”ti?