Atha kho te bhikkhū taṁ bhikkhuṁ etadavocuṁ—“nanu, āvuso, bhagavatā sikkhāpadaṁ paññattaṁ; kissa tvaṁ, āvuso, makkaṭiyā methunaṁ dhammaṁ paṭisevasī”ti? “Saccaṁ, āvuso, bhagavatā sikkhāpadaṁ paññattaṁ; tañca kho manussitthiyā, no tiracchānagatāyā”ti. “Nanu, āvuso, tatheva taṁ hoti. Ananucchavikaṁ, āvuso, ananulomikaṁ appaṭirūpaṁ assāmaṇakaṁ akappiyaṁ akaraṇīyaṁ. Kathañhi nāma tvaṁ, āvuso, evaṁ svākkhāte dhammavinaye pabbajitvā na sakkhissasi yāvajīvaṁ paripuṇṇaṁ parisuddhaṁ brahmacariyaṁ carituṁ. Nanu, āvuso, bhagavatā anekapariyāyena virāgāya dhammo desito, no sarāgāya …pe… kāmapariḷāhānaṁ vūpasamo akkhāto. Netaṁ, āvuso, appasannānaṁ vā pasādāya pasannānaṁ vā bhiyyobhāvāya. Atha khvetaṁ, āvuso, appasannānañceva appasādāya, pasannānañca ekaccānaṁ aññathattāyā”ti. Atha kho te bhikkhū taṁ bhikkhuṁ anekapariyāyena vigarahitvā bhagavato etamatthaṁ ārocesuṁ.