“Ahaṁ rājagahe ramme, ramaṇīye giribbaje; Migaluddo pure āsiṁ, lohitapāṇi dāruṇo. Avirodhakaresu pāṇisu, Puthusattesu paduṭṭhamānaso; Vicariṁ atidāruṇo sadā, Parahiṁsāya rato asaññato. Tassa me sahāyo suhadayo, Saddho āsi upāsako; Sopi maṁ anukampanto, Nivāresi punappunaṁ. ‘Mākāsi pāpakaṁ kammaṁ, Mā tāta duggatiṁ agā; Sace icchasi pecca sukhaṁ, Virama pāṇavadhā asaṁyamā’. Tassāhaṁ vacanaṁ sutvā, Sukhakāmassa hitānukampino; Nākāsiṁ sakalānusāsaniṁ, Cirapāpābhirato abuddhimā. So maṁ puna bhūrisumedhaso, Anukampāya saṁyame nivesayi; ‘Sace divā hanasi pāṇino, Atha te rattiṁ bhavatu saṁyamo’. Svāhaṁ divā hanitvā pāṇino, Virato rattimahosi saññato; Rattāhaṁ paricāremi, Divā khajjāmi duggato. Tassa kammassa kusalassa, Anubhomi rattiṁ amānusiṁ; Divā paṭihatāva kukkurā, Upadhāvanti samantā khādituṁ. Ye ca te satatānuyogino, Dhuvaṁ payuttā sugatassa sāsane; Maññāmi te amatameva kevalaṁ, Adhigacchanti padaṁ asaṅkhatan”ti. Migaluddakapetavatthu sattamaṁ. Cūḷavagga

8. Dutiyamigaluddakapetavatthu