“Api sakkova devindo, ramme cittalatāvane; Samantā anupariyāsi, nārīgaṇapurakkhatā; Obhāsentī disā sabbā, osadhī viya tārakā. Kena tetādiso vaṇṇo, kena te idha mijjhati; Uppajjanti ca te bhogā, ye keci manaso piyā. Pucchāmi taṁ devi mahānubhāve, Manussabhūtā kimakāsi puññaṁ; Kenāsi evaṁ jalitānubhāvā, Vaṇṇo ca te sabbadisā pabhāsatī”ti. Sā devatā attamanā, moggallānena pucchitā; Pañhaṁ puṭṭhā viyākāsi, yassa kammassidaṁ phalaṁ. “Ahaṁ manussesu manussabhūtā, Dāsī ahosiṁ parapessiyā kule. Upāsikā cakkhumato, gotamassa yasassino; Tassā me nikkamo āsi, sāsane tassa tādino. Kāmaṁ bhijjatuyaṁ kāyo, neva atthettha saṇṭhanaṁ; Sikkhāpadānaṁ pañcannaṁ, maggo sovatthiko sivo. Akaṇṭako agahano, uju sabbhi pavedito; Nikkamassa phalaṁ passa, yathidaṁ pāpuṇitthikā. Āmantanikā raññomhi, sakkassa vasavattino; Saṭṭhi tūriyasahassāni, paṭibodhaṁ karonti me.