Tena pāyāsi soraṭṭho, yena so dissate brahā; Nīlabbhavaṇṇasadiso, meghavaṇṇasirīnibho. Hatthikkhandhato oruyha, rājā rukkhaṁ upāgami; Nisīdi rukkhamūlasmiṁ, sāmacco saparijjano; Pūraṁ pānīyasarakaṁ, pūve vitte ca addasa. Puriso ca devavaṇṇī, sabbābharaṇabhūsito; Upasaṅkamitvā rājānaṁ, soraṭṭhaṁ etadabravi. “Svāgataṁ te mahārāja, atho te adurāgataṁ; Pivatu devo pānīyaṁ, pūve khāda arindama”. Pivitvā rājā pānīyaṁ, sāmacco saparijjano; Pūve khāditvā pitvā ca, soraṭṭho etadabravi. “Devatā nusi gandhabbo, adu sakko purindado; Ajānantā taṁ pucchāma, kathaṁ jānemu taṁ mayan”ti. “Nāmhi devo na gandhabbo, nāpi sakko purindado; Peto ahaṁ mahārāja, suraṭṭhā idha māgato”ti. “Kiṁsīlo kiṁsamācāro, suraṭṭhasmiṁ pure tuvaṁ; Kena te brahmacariyena, ānubhāvo ayaṁ tavā”ti. “Taṁ suṇohi mahārāja, arindama raṭṭhavaḍḍhana; Amaccā pārisajjā ca, brāhmaṇo ca purohito. Suraṭṭhasmiṁ ahaṁ deva, puriso pāpacetaso; Micchādiṭṭhi ca dussīlo, kadariyo paribhāsako.