Manaṁ cetehi dhammehi, yo na sakkoti rakkhituṁ; Tato naṁ dukkhamanveti, sabbehetehi pañcahi. Pubbalohitasampuṇṇaṁ, bahussa kuṇapassa ca; Naravīrakataṁ vagguṁ, samuggamiva cittitaṁ. Kaṭukaṁ madhurassādaṁ, piyanibandhanaṁ dukhaṁ; Khuraṁva madhunā littaṁ, ullihaṁ nāvabujjhati. Itthirūpe itthisare, phoṭṭhabbepi ca itthiyā; Itthigandhesu sāratto, vividhaṁ vindate dukhaṁ. Itthisotāni sabbāni, sandanti pañca pañcasu; Tesamāvaraṇaṁ kātuṁ, yo sakkoti vīriyavā. So atthavā so dhammaṭṭho, so dakkho so vicakkhaṇo; Kareyya ramamānopi, kiccaṁ dhammatthasaṁhitaṁ. Atho sīdati saññuttaṁ, vajje kiccaṁ niratthakaṁ; ‘Na taṁ kiccan’ti maññitvā, appamatto vicakkhaṇo. Yañca atthena saññuttaṁ, yā ca dhammagatā rati; Taṁ samādāya vattetha, sā hi ve uttamā rati. Uccāvacehupāyehi, Paresamabhijigīsati; Hantvā vadhitvā atha socayitvā, Ālopati sāhasā yo paresaṁ.