‘Anikkasāvo kāsāvaṁ, yo vatthaṁ paridhassati; Apeto damasaccena, na so kāsāvamarahati. Yo ca vantakasāvassa, sīlesu susamāhito; Upeto damasaccena, sa ve kāsāvamarahati. Vipannasīlo dummedho, pākaṭo kāmakāriyo; Vibbhantacitto nissukko, na so kāsāvamarahati. Yo ca sīlena sampanno, vītarāgo samāhito; Odātamanasaṅkappo, sa ve kāsāvamarahati. Uddhato unnaḷo bālo, sīlaṁ yassa na vijjati; Odātakaṁ arahati, kāsāvaṁ kiṁ karissati. Bhikkhū ca bhikkhuniyo ca, duṭṭhacittā anādarā; Tādīnaṁ mettacittānaṁ, niggaṇhissantyanāgate. Sikkhāpentāpi therehi, bālā cīvaradhāraṇaṁ; Na suṇissanti dummedhā, pākaṭā kāmakāriyā. Te tathā sikkhitā bālā, aññamaññaṁ agāravā; Nādiyissantupajjhāye, khaḷuṅko viya sārathiṁ. Evaṁ anāgataddhānaṁ, paṭipatti bhavissati; Bhikkhūnaṁ bhikkhunīnañca, patte kālamhi pacchime.’ Purā āgacchate etaṁ, anāgataṁ mahabbhayaṁ; Subbacā hotha sakhilā, aññamaññaṁ sagāravā.