Akkosānaṁ vadhānañca, tajjanāya ca uggatā; Kuṭaṁ gahetvā nikkhamma, agañchiṁ udahāriyā. Vipathe kuṭaṁ nikkhipitvā, vanasaṇḍaṁ upāgamiṁ; Idhevāhaṁ marissāmi, ko attho jīvitena me. Daḷhaṁ pāsaṁ karitvāna, āsumbhitvāna pādape; Tato disā vilokesiṁ, ‘ko nu kho vanamassito’. Tatthaddasāsiṁ sambuddhaṁ, sabbalokahitaṁ muniṁ; Nisinnaṁ rukkhamūlasmiṁ, jhāyantaṁ akutobhayaṁ. Tassā me ahu saṁvego, abbhuto lomahaṁsano; Ko nu kho vanamassito, manusso udāhu devatā. Pāsādikaṁ pasādanīyaṁ, vanā nibbanamāgataṁ; Disvā mano me pasīdi, nāyaṁ yādisakīdiso. Guttindriyo jhānarato, abahiggatamānaso; Hito sabbassa lokassa, buddho ayaṁ bhavissati. Bhayabheravo durāsado, sīhova guhamassito; Dullabhāyaṁ dassanāya, pupphaṁ odumbaraṁ yathā. So maṁ mudūhi vācāhi, ālapitvā tathāgato; Rajjumāleti maṁvoca, saraṇaṁ gaccha tathāgataṁ. Tāhaṁ giraṁ suṇitvāna, nelaṁ atthavatiṁ suciṁ; Saṇhaṁ muduñca vagguñca, sabbasokāpanūdanaṁ.