“Kiṁ nu kāyena vācāya, manasā dukkaṭaṁ kataṁ; Kissa kammavipākena, petalokaṁ ito gatā”ti. “Caṇḍī ca pharusā cāsiṁ, tayi cāpi agāravā; Tāhaṁ duruttaṁ vatvāna, petalokaṁ ito gatā”ti. “Handuttarīyaṁ dadāmi te, imaṁ dussaṁ nivāsaya; Imaṁ dussaṁ nivāsetvā, ehi nessāmi taṁ gharaṁ. Vatthañca annapānañca, lacchasi tvaṁ gharaṁ gatā; Putte ca te passissasi, suṇisāyo ca dakkhasī”ti. “Hatthena hatthe te dinnaṁ, na mayhaṁ upakappati; Bhikkhū ca sīlasampanne, vītarāge bahussute. Tappehi annapānena, mama dakkhiṇamādisa; Tadāhaṁ sukhitā hessaṁ, sabbakāmasamiddhinī”ti. Sādhūti so paṭissutvā, dānaṁ vipulamākiri; Annaṁ pānaṁ khādanīyaṁ, vatthasenāsanāni ca; Chattaṁ gandhañca mālañca, vividhā ca upāhanā. Bhikkhū ca sīlasampanne, vītarāge bahussute; Tappetvā annapānena, tassā dakkhiṇamādisī. Samanantarānuddiṭṭhe, vipāko udapajjatha; Bhojanacchādanapānīyaṁ, dakkhiṇāya idaṁ phalaṁ.