Ñatvānahaṁ virajapadaṁ asaṅkhataṁ, Tathāgatenanadhivarena desitaṁ; Tatthevahaṁ samathasamādhimāphusiṁ, Sāyeva me paramaniyāmatā ahu. Laddhānahaṁ amatavaraṁ visesanaṁ, Ekaṁsikā abhisamaye visesiya; Asaṁsayā bahujanapūjitā ahaṁ, Khiḍḍāratiṁ paccanubhomanappakaṁ. Evaṁ ahaṁ amatadasamhi devatā, Tathāgatassanadhivarassa sāvikā; Dhammaddasā paṭhamaphale patiṭṭhitā, Sotāpannā na ca pana matthi duggati. Sā vandituṁ anadhivaraṁ upāgamiṁ, Pāsādike kusalarate ca bhikkhavo; Namassituṁ samaṇasamāgamaṁ sivaṁ, Sagāravā sirimato dhammarājino. Disvā muniṁ muditamanamhi pīṇitā, Tathāgataṁ naravaradammasārathiṁ; Taṇhacchidaṁ kusalarataṁ vināyakaṁ, Vandāmahaṁ paramahitānukampakan”ti. Sirimāvimānaṁ soḷasamaṁ. Itthivimāna Pīṭhavagga
17. Kesakārīvimānavatthu