“Kā nāma tvaṁ visālakkhi, ramme cittalatāvane; Samantā anupariyāsi, nārīgaṇapurakkhatā. Yadā devā tāvatiṁsā, pavisanti imaṁ vanaṁ; Sayoggā sarathā sabbe, citrā honti idhāgatā. Tuyhañca idha pattāya, uyyāne vicarantiyā; Kāye na dissatī cittaṁ, kena rūpaṁ tavedisaṁ; Devate pucchitācikkha, kissa kammassidaṁ phalan”ti. “Yena kammena devinda, rūpaṁ mayhaṁ gatī ca me; Iddhi ca ānubhāvo ca, taṁ suṇohi purindada. Ahaṁ rājagahe ramme, sunandā nāmupāsikā; Saddhā sīlena sampannā, saṁvibhāgaratā sadā. Acchādanañca bhattañca, senāsanaṁ padīpiyaṁ; Adāsiṁ ujubhūtesu, vippasannena cetasā. Cātuddasiṁ pañcadasiṁ, yā ca pakkhassa aṭṭhamī; Pāṭihāriyapakkhañca, aṭṭhaṅgasusamāgataṁ. Uposathaṁ upavasissaṁ, sadā sīlesu saṁvutā; Saññamā saṁvibhāgā ca, vimānaṁ āvasāmahaṁ. Pāṇātipātā viratā, musāvādā ca saññatā; Theyyā ca aticārā ca, majjapānā ca ārakā. Pañcasikkhāpade ratā, ariyasaccāna kovidā; Upāsikā cakkhumato, gotamassa yasassino.