Tayā bahutaraṁ datvā, hīnakāyūpagā ahaṁ; Kathaṁ tvaṁ appataraṁ datvā, visesaṁ vipulamajjhagā; Devate pucchitācikkha, kissa kammassidaṁ phalan”ti. “Manobhāvanīyo bhikkhu, sandiṭṭho me pure ahu; Tāhaṁ bhattena nimantesiṁ, revataṁ attanaṭṭhamaṁ. So me atthapurekkhāro, anukampāya revato; Saṅghe dehīti maṁvoca, tassāhaṁ vacanaṁ kariṁ. Sā dakkhiṇā saṅghagatā, appameyye patiṭṭhitā; Puggalesu tayā dinnaṁ, na taṁ tava mahapphalan”ti. “Idānevāhaṁ jānāmi, saṅghe dinnaṁ mahapphalaṁ; Sāhaṁ gantvā manussattaṁ, vadaññū vītamaccharā; Saṅghe dānāni dassāmi, appamattā punappunan”ti. “Kā esā devatā bhadde, tayā mantayate saha; Sabbe deve tāvatiṁse, vaṇṇena atirocatī”ti. “Manussabhūtā devinda, pubbe mānusake bhave; Sahabhariyā ca me āsi, bhaginī ca kaniṭṭhikā; Saṅghe dānāni datvāna, katapuññā virocatī”ti. “Dhammena pubbe bhaginī, tayā bhadde virocati; Yaṁ saṅghamhi appameyye, patiṭṭhāpesi dakkhiṇaṁ”.