ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๒
บาลีสยามรัฐ · เล่ม ๒๘ · หน้า ๓๔๙ · ข้อ 997
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

อลฺลญฺจ ๑ ปาณึ ทหเต มิตฺตทุพฺโภ ฯ

ยสฺส รุกฺขสฺส ฉายาย นิสีเทยฺย สเยยฺย วา

น ตสฺส สาขํ ภญฺเชยฺย มิตฺตทุพฺโภ หิ ปาปโก ฯ

ปุณฺณมฺปิ เจมํ ปฐวึ ธเนน

ทชฺชิตฺถิยา ปุริโส สมฺมตาย

ลทฺธา ขณํ อติมญฺเญยฺย ตมฺปิ่

ตาสํ วสํ อสตีนํ น คจฺเฉ ฯ

เอวํ โข ยาตํ อนุยายี โหติ

อลฺลญฺจ ปาณึ ทหเต ปุเนวํ

อสตี จ สา โส ปน มิตฺตทุพฺโภ

โส ธมฺมิโก โหหิ ชหสฺสุ อธมฺมํ ฯ

สาธุนรธมฺมกณฺฑํ นาม ฯ

[๙๙๗] อวสึ อหํ ตุยฺหํ ตีหํ อคาเร

อนฺเนน ปาเนน อุปฏฺฐิโตสฺมิ

มิตฺโต มมาสิ วิสชฺชามหํ ตํ

กามํ ฆรํ อุตฺตมปญฺญ คจฺฉ ฯ

อปิ หายตุ นาคกุลสฺส ๓ อตฺโถ

อลมฺปิ เม นาคกญฺญาย เหตุ ๔

โส ตฺวํ สเกเนว สุภาสิเตน

มุตฺโตสิ เม อชฺช วธาย ปญฺญ ฯ

#๑ ม. อทุพฺภี ฯ ๒ ม. นาคกุลา ฯ ๓ ม. โหตุ ฯ