ขุททกนิกาย มหานิทเทส
ฉบับ มมร. · เล่ม ๖๕ · หน้า ๑๔๖ · ข้อ 29
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

บทว่า สญฺโชนียา ได้แก่ เกื้อกูลแก่สัญโญชน์ทั้งหลาย ด้วย ความเจริญ แห่งสัญโญชน์เข้าถึงความเป็นอารมณ์

บทว่า ตยสฺส ความว่า อกุศลธรรมอันลามกเหล่านั้น ......แห่ง ภิกษุนั้น.

บทว่า อนฺโต วสนฺติ ความว่า ย่อมอยู่อาศัยในภายในคือในจิต.

บทว่า อนฺวาสฺสวนฺติ ความว่า ย่อมซ่านคือติดตามไปตกแต่ง ไปตามความสืบเนื่องของกิเลส.

บทว่า เต นํ ความว่า อกุศลธรรมเหล่านั้น....บุคคลนั้น.

บทว่า สมุทาจรนฺติ ได้แก่ ย่อมประพฤติเอื้อเฟื้อคือย่อมเป็นไป โดยชอบ.

ชื่อว่าเป็น มลทิน เพราะอรรถว่า เศร้าหมอง.

ชื่อว่าเป็น อมิตร เพราะอรรถว่า เป็นศัตรู.

ชื่อว่าเป็น ข้าศึก เพราะอรรถว่า เป็นผู้จองเวร.

ชื่อว่าเป็น เพชฌฆาต เพราะอรรถว่า ฆ่า.

ชื่อว่าเป็น ศัตรู เพราะอรรถว่า เป็นปัจจามิตร.

อีกอย่างหนึ่ง เป็นมลทิน เหมือนพลาหกเป็นเครื่องเศร้าหมองของ

ดวงอาทิตย์. เป็นอมิตร เหมือนควันของดวงอาทิตย์. เป็นข้าศึกเหมือน

หิมะของดวงอาทิตย์. เป็นเพชฌฆาต เหมือนธุลีของดวงอาทิตย์. เป็น

ศัตรู เหมือนราหูของดวงอาทิตย์.

เป็นมลทิน เหมือนมลทินของทองคำ ทำรัศมีอันวิจิตรให้พินาศ. เป็นอมิตร เหมือนมลทินของโลหะดำ ทำความน่ารักในความวิจิตรให้