บทว่า นินฺทายปิ ได้แก่ แม้ในการติเตียน.
บทว่า สุเขปิ ได้แก่ แม้ในความสุขทางกาย.
บทว่า ทุกฺเขปิ ได้แก่ แม้ในความทุกข์ทางกาย.
บทว่า เอกํ เจ พาหํ คนฺเธน ลิมฺเปยฺยุํ ความว่า หากชน ทั้งหลายพึงให้การลูบไล้เบื้องบน ๆ แขนข้างหนึ่ง ด้วยของหอมที่ปรุงด้วย จตุรชาติ.
บทว่า วาสิยา ตจฺเฉยฺยํ ความว่า หากนายช่างเอามีดถากแขน ข้างหนึ่งทำให้บาง.
บทว่า อมุสฺมึ นตฺถิ ราโค ความว่า ความเสน่หาในการสูบไล้ ด้วยของหอมโน้นไม่มี คือมีอยู่หามิได้.
บทว่า อมุสฺมึ นตฺถิ ปฏิฆํ ความว่า ความยินร้ายกล่าวคือการ กระทบ ได้แก่ความโกรธ ในการถากด้วยมีดโน้นไม่มี คือมีอยู่หามิได้.
บทว่า อนุนยปฏิฆวิปฺปหีโน ความว่า ละความเสน่หาและความ โกรธตั้งอยู่.
บทว่า อุคฺฆาตินิคฺฆาติ วีติวตฺโต ความว่า ก้าวล่วงการช่วย เหลือด้วยสามารถแห่งความยินดี และการข่มขี่ด้วยสามารถแห่งความยินร้าย ตั้งอยู่.
บทว่า อนุโรธวิโรธสมติกฺกนฺโต ความว่า ก้าวล่วงโดยชอบ ซึ่งความยินดีและความยินร้าย.
บทว่า สีเล สติ ความว่า เมื่อศีลมีอยู่.