Tena samayena buddho bhagavā sāvatthiyaṁ viharati jetavane anāthapiṇḍikassa ārāme. Tena kho pana samayena āyasmā udāyī paṭṭo hoti cīvarakammaṁ kātuṁ. Aññatarā bhikkhunī yenāyasmā udāyī tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā āyasmantaṁ udāyiṁ etadavoca— “sādhu me, bhante, ayyo cīvaraṁ sibbatū”ti. Atha kho āyasmā udāyī tassā bhikkhuniyā cīvaraṁ sibbitvā surattaṁ suparikammakataṁ katvā majjhe paṭibhānacittaṁ vuṭṭhāpetvā saṁharitvā nikkhipi. Atha kho sā bhikkhunī yenāyasmā udāyī tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā āyasmantaṁ udāyiṁ etadavoca— “kahaṁ taṁ, bhante, cīvaran”ti? “Handa, bhagini, imaṁ cīvaraṁ yathāsaṁhaṭaṁ haritvā nikkhipitvā yadā bhikkhunisaṅgho ovādaṁ āgacchati tadā imaṁ cīvaraṁ pārupitvā bhikkhunisaṅghassa piṭṭhito piṭṭhito āgacchā”ti. Atha kho sā bhikkhunī taṁ cīvaraṁ yathāsaṁhaṭaṁ haritvā nikkhipitvā yadā bhikkhunisaṅgho ovādaṁ āgacchati tadā taṁ cīvaraṁ pārupitvā bhikkhunisaṅghassa piṭṭhito piṭṭhito āgacchati. Manussā ujjhāyanti khiyyanti vipācenti— “yāva chinnikā imā bhikkhuniyo dhuttikā ahirikāyo, yatra hi nāma cīvare paṭibhānacittaṁ vuṭṭhāpessantī”ti.
