“Bhūtapubbaṁ, bhikkhave, bārāṇasiyaṁ aññatarassa chapakassa pajāpati gabbhinī ahosi. Atha kho, bhikkhave, sā chapakī taṁ chapakaṁ etadavoca— ‘gabbhinīmhi, ayyaputta. Icchāmi ambaṁ khāditun’ti. ‘Natthi ambaṁ, akālo ambassā’ti. ‘Sace na labhissāmi marissāmī’ti. Tena kho pana samayena rañño ambo dhuvaphalo hoti. Atha kho, bhikkhave, so chapako yena so ambo tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā taṁ ambaṁ abhiruhitvā nilīno acchi. Atha kho, bhikkhave, rājā purohitena brāhmaṇena saddhiṁ yena so ambo tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā ucce āsane nisīditvā mantaṁ pariyāpuṇāti. Atha kho, bhikkhave, tassa chapakassa etadahosi— ‘yāva adhammiko ayaṁ rājā, yatra hi nāma ucce āsane nisīditvā mantaṁ pariyāpuṇissati. Ayañca brāhmaṇo adhammiko, yatra hi nāma nīce āsane nisīditvā ucce āsane nisinnassa mantaṁ vācessati. Ahañcamhi adhammiko, yohaṁ itthiyā kāraṇā rañño ambaṁ avaharāmi. Sabbamidaṁ carimaṁ katan’ti tattheva paripati. ‘Ubho atthaṁ na jānanti, ubho dhammaṁ na passare; Yo cāyaṁ mantaṁ vāceti, yo cādhammenadhīyati’. ‘Sālīnaṁ odano bhutto, sucimaṁsūpasecano; Tasmā dhamme na vattāmi, dhammo ariyebhi vaṇṇito’.