Tena kho pana samayena sambahulā bhikkhū bahidvārakoṭṭhake ṭhitā honti—“mayaṁ āyasmantaṁ upasenaṁ vaṅgantaputtaṁ pācittiyaṁ desāpessāmā”ti. Atha kho āyasmā upaseno vaṅgantaputto sapariso uṭṭhāyāsanā bhagavantaṁ abhivādetvā padakkhiṇaṁ katvā pakkāmi. Atha kho te bhikkhū āyasmantaṁ upasenaṁ vaṅgantaputtaṁ etadavocuṁ—“jānāsi tvaṁ, āvuso upasena, sāvatthiyā saṅghassa katikan”ti. “Bhagavāpi maṁ, āvuso, evamāha—‘jānāsi pana tvaṁ, upasena, sāvatthiyā saṅghassa katikan’ti? ‘Na kho ahaṁ, bhante, jānāmi sāvatthiyā saṅghassa katikan’ti. ‘Sāvatthiyā kho, upasena, saṅghena katikā katā— icchatāvuso, bhagavā temāsaṁ paṭisallīyituṁ. Na bhagavā kenaci upasaṅkamitabbo, aññatra ekena piṇḍapātanīhārakena. Yo bhagavantaṁ upasaṅkamati so pācittiyaṁ desāpetabbo’ti. ‘Paññāyissati, bhante, sāvatthiyā saṅgho sakāya katikāya, na mayaṁ apaññattaṁ paññapessāma paññattaṁ vā na samucchindissāma, yathāpaññattesu sikkhāpadesu samādāya vattissāmā’ti. Anuññātāvuso, bhagavatā—‘ye te bhikkhū āraññikā piṇḍapātikā paṁsukūlikā yathāsukhaṁ maṁ dassanāya upasaṅkamantū’”ti.