Suṇātu me, bhante, saṅgho. Itthannāmaṁ kulaṁ saddhāya vaḍḍhati, bhogena hāyati. Saṅgho itthannāmassa kulassa sekkhasammutiṁ deti. Yassāyasmato khamati itthannāmassa kulassa sekkhasammutiyā dānaṁ, so tuṇhassa; yassa nakkhamati, so bhāseyya. Dinnā saṅghena itthannāmassa kulassa sekkhasammuti. Khamati saṅghassa, tasmā tuṇhī, evametaṁ dhārayāmī’ti. Evañca pana, bhikkhave, imaṁ sikkhāpadaṁ uddiseyyātha— “Yāni kho pana tāni sekkhasammatāni kulāni, yo pana bhikkhu tathārūpesu sekkhasammatesu kulesu khādanīyaṁ vā bhojanīyaṁ vā sahatthā paṭiggahetvā khādeyya vā bhuñjeyya vā, paṭidesetabbaṁ tena bhikkhunā— ‘gārayhaṁ, āvuso, dhammaṁ āpajjiṁ asappāyaṁ pāṭidesanīyaṁ taṁ paṭidesemī’”ti. Evañcidaṁ bhagavatā bhikkhūnaṁ sikkhāpadaṁ paññattaṁ hoti. Tena kho pana samayena sāvatthiyaṁ ussavo hoti. Manussā bhikkhū nimantetvā bhojenti. Tampi kho kulaṁ bhikkhū nimantesi. Bhikkhū kukkuccāyantā nādhivāsenti— “paṭikkhittaṁ bhagavatā sekkhasammatesu kulesu khādanīyaṁ vā bhojanīyaṁ vā sahatthā paṭiggahetvā khādituṁ bhuñjitun”ti. Te ujjhāyanti khiyyanti vipācenti— “kiṁ nu kho nāma amhākaṁ jīvitena yaṁ ayyā amhākaṁ na paṭiggaṇhantī”ti.