So ce dūto taṁ veyyāvaccakaraṁ saññāpetvā taṁ bhikkhuṁ upasaṅkamitvā evaṁ vadeyya— “yaṁ kho, bhante, āyasmā veyyāvaccakaraṁ niddisi saññatto so mayā. Upasaṅkamatu āyasmā kālena, cīvarena taṁ acchādessatī”ti. Cīvaratthikena, bhikkhave, bhikkhunā veyyāvaccakaro upasaṅkamitvā dvattikkhattuṁ codetabbo sāretabbo— “attho me, āvuso, cīvarenā”ti. Na vattabbo— “dehi me cīvaraṁ, āhara me cīvaraṁ, parivattehi me cīvaraṁ, cetāpehi me cīvaran”ti. Dutiyampi vattabbo. Tatiyampi vattabbo. Sace abhinipphādeti, iccetaṁ kusalaṁ; no ce abhinipphādeti, tattha gantvā tuṇhībhūtena uddissa ṭhātabbaṁ. Na āsane nisīditabbaṁ. Na āmisaṁ paṭiggahetabbaṁ. Na dhammo bhāsitabbo. “Kiṁ kāraṇā āgatosī”ti pucchiyamāno “jānāhi, āvuso”ti vattabbo. Sace āsane vā nisīdati, āmisaṁ vā paṭiggaṇhāti, dhammaṁ vā bhāsati, ṭhānaṁ bhañjati.