ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑
บาลีโรมัน (มหาสังคีติ) · เล่ม ๒๗ · หน้า ๒๕๗
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

“Varañca me haṁsa bhavaṁ dadeyya, Ayañca rukkho punarāyuṁ labhetha; So sākhavā phalimā saṁvirūḷho, Madhutthiko tiṭṭhatu sobhamāno”. “Taṁ passa samma phalimaṁ uḷāraṁ, Sahāva te hotu udumbarena; So sākhavā phalimā saṁvirūḷho, Madhutthiko tiṭṭhatu sobhamāno”. “Evaṁ sakka sukhī hohi, saha sabbehi ñātibhi; Yathāhamajja sukhito, disvāna saphalaṁ dumaṁ”. “Suvassa ca varaṁ datvā, katvāna saphalaṁ dumaṁ; Pakkāmi saha bhariyāya, devānaṁ nandanaṁ vanan”ti. Mahāsuvajātakaṁ tatiyaṁ. Navakanipāta Gijjhavagga

4. Cūḷasuvajātaka

“Santi rukkhā haripattā, dumā nekaphalā bahū; Kasmā nu sukkhe koḷāpe, suvassa nirato mano”. “Phalassa upabhuñjimhā, nekavassagaṇe bahū; Aphalampi viditvāna, sāva metti yathā pure”. “Sukkhañca rukkhaṁ koḷāpaṁ, opattamaphalaṁ dumaṁ; Ohāya sakuṇā yanti, kiṁ dosaṁ passase dija”.

เข้าสู่ระบบเพื่อรับ ๒๐ แต้มบุญจากการอ่านหน้านี้