So saṅkhapālo taramānarūpo, Pāsādamāruyha anomavaṇṇo; Sahassathambhaṁ atulānubhāvaṁ, Yatthassa bhariyā mahesī ahosi. Ekā ca nārī taramānarūpā, Ādāya veḷuriyamayaṁ mahagghaṁ; Subhaṁ maṇiṁ jātimantūpapannaṁ, Acoditā āsanamabbhihāsi. Tato maṁ urago hatthe gahetvā, Nisīdayī pāmukhaāsanasmiṁ; ‘Idamāsanaṁ atra bhavaṁ nisīdatu, Bhavañhi me aññataro garūnaṁ’. Aññā ca nārī taramānarūpā, Ādāya vāriṁ upasaṅkamitvā; Pādāni pakkhālayī me janinda, Bhariyāva bhattū patino piyassa. Aparā ca nārī taramānarūpā, Paggayha sovaṇṇamayāya pātiyā; Anekasūpaṁ vividhaṁ viyañjanaṁ, Upanāmayī bhatta manuññarūpaṁ.