ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑
บาลีโรมัน (มหาสังคีติ) · เล่ม ๒๗ · หน้า ๓๔๗
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

“Dhiratthu taṁ majjapānaṁ, yaṁ me piyataraṁ tayā; Na cāpi majjaṁ pissāmi, yāva me vacchasī ghare”. “Suvijānaṁ siṅgālānaṁ, sakuṇānañca vassitaṁ; Manussavassitaṁ rāja, dubbijānataraṁ tato. Api ce maññatī poso, ñāti mitto sakhāti vā; Yo pubbe sumano hutvā, pacchā sampajjate diso. Yasmiṁ mano nivisati, avidūre sahāpi so; Santikepi hi so dūre, yasmiṁ nāvisate mano. Antopi so hoti pasannacitto, Pāraṁ samuddassa pasannacitto; Antopi so hoti paduṭṭhacitto, Pāraṁ samuddassa paduṭṭhacitto. Saṁvasantā vivasanti, ye disā te rathesabha; Ārā santo saṁvasanti, manasā raṭṭhavaḍḍhana. Aticiraṁ nivāsena, piyo bhavati appiyo; Āmanta kho taṁ gacchāma, purā te homa appiyā”. “Evañce yācamānānaṁ, Añjaliṁ nāvabujjhasi; Paricārakānaṁ sataṁ, Vacanaṁ na karosi no; Evaṁ taṁ abhiyācāma, Puna kayirāsi pariyāyaṁ”.

เข้าสู่ระบบเพื่อรับ ๒๐ แต้มบุญจากการอ่านหน้านี้