“Ussāhito jaṭilena, luddenāmisacakkhunā; Dāṭhī dāṭhīsu pakkhandi, maññamāno yathā pure”. “Sādhu sambahulā ñātī, api rukkhā araññajā; Sūkarehi samaggehi, byaggho ekāyane hato”. Brāhmaṇañceva byagghañca, ubho hantvāna sūkarā. Ānandino pamuditā, mahānādaṁ panādisuṁ. Te su udumbaramūlasmiṁ, sūkarā susamāgatā; Tacchakaṁ abhisiñciṁsu, “tvaṁ no rājāsi issaro”ti. Tacchasūkarajātakaṁ navamaṁ. Pakiṇṇakanipāta Sālikedāravagga

10. Mahāvāṇijajātaka

Vāṇijā samitiṁ katvā, nānāraṭṭhato āgatā; Dhanāharā pakkamiṁsu, ekaṁ katvāna gāmaṇiṁ. Te taṁ kantāramāgamma, appabhakkhaṁ anodakaṁ; Mahānigrodhamaddakkhuṁ, sītacchāyaṁ manoramaṁ. Te ca tattha nisīditvā, tassa rukkhassa chāyayā; Vāṇijā samacintesuṁ, bālā mohena pārutā. Allāyate ayaṁ rukkho, api vārīva sandati; Iṅghassa purimaṁ sākhaṁ, mayaṁ chindāma vāṇijā.