ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑
บาลีโรมัน (มหาสังคีติ) · เล่ม ๒๗ · หน้า ๒๕๘
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

“Ye phalatthā sambhajanti, aphaloti jahanti naṁ; Attatthapaññā dummedhā, te honti pakkhapātino”. “Sādhu sakkhi kataṁ hoti, metti saṁsati santhavo; Sacetaṁ dhammaṁ rocesi, pāsaṁsosi vijānataṁ. So te suva varaṁ dammi, pattayāna vihaṅgama; Varaṁ varassu vakkaṅga, yaṁ kiñci manasicchasi”. “Api nāma naṁ passeyyaṁ, sapattaṁ saphalaṁ dumaṁ; Daliddova nidhiṁ laddhā, nandeyyāhaṁ punappunaṁ”. “Tato amatamādāya, abhisiñci mahīruhaṁ; Tassa sākhā virūhiṁsu, sītacchāyā manoramā”. “Evaṁ sakka sukhī hohi, saha sabbehi ñātibhi; Yathāhamajja sukhito, disvāna saphalaṁ dumaṁ. Suvassa ca varaṁ datvā, katvāna saphalaṁ dumaṁ; Pakkāmi saha bhariyāya, devānaṁ nandanaṁ vanan”ti. Cūḷasuvajātakaṁ catutthaṁ. Navakanipāta Gijjhavagga

5. Haritacajātaka

“Sutaṁ metaṁ mahābrahme, kāme bhuñjati hārito; Kaccetaṁ vacanaṁ tucchaṁ, kacci suddho iriyyasi”.

หัวข้อ (สรุปโดย AI) จุลฺลสุวกราชชาตกํ
เข้าสู่ระบบเพื่อบันทึกความคืบหน้า
เข้าสู่ระบบเพื่อรับ ๒๐ แต้มบุญจากการอ่านหน้านี้