“Raññohaṁ pahito dūto, korabyassa yasassino; ‘Atthaṁ dhammañca pucchesi’, iccabravi yudhiṭṭhilo; Taṁ tvaṁ atthañca dhammañca, sambhavakkhāhi pucchito”. “Taggha te ahamakkhissaṁ, yathāpi kusalo tathā; Rājā ca kho taṁ jānāti, yadi kāhati vā na vā. ‘Ajja suve’ti saṁseyya, raññā puṭṭho sucīrata; Mā katvā avasī rājā, atthe jāte yudhiṭṭhilo. Ajjhattaññeva saṁseyya, raññā puṭṭho sucīrata; Kummaggaṁ na niveseyya, yathā mūḷho acetaso. Attānaṁ nātivatteyya, adhammaṁ na samācare; Atitthe nappatāreyya, anatthe na yuto siyā. Yo ca etāni ṭhānāni, kattuṁ jānāti khattiyo; Sadā so vaḍḍhate rājā, sukkapakkheva candimā. Ñātīnañca piyo hoti, mittesu ca virocati; Kāyassa bhedā sappañño, saggaṁ so upapajjatī”ti. Sambhavajātakaṁ pañcamaṁ. Tiṁsanipāta Kiṁchandavagga

6. Mahākapijātaka

Bārāṇasyaṁ ahū rājā, kāsīnaṁ raṭṭhavaḍḍhano; Mittāmaccaparibyūḷho, agamāsi migājinaṁ. Tattha brāhmaṇamaddakkhi, setaṁ citraṁ kilāsinaṁ; Viddhastaṁ koviḷāraṁva, kisaṁ dhamanisanthataṁ.