Sā ca taṁ vanamogayha, isisiṅgena rakkhitaṁ; Bimbajālakasañchannaṁ, samantā addhayojanaṁ. Pātova pātarāsamhi, udaṇhasamayaṁ pati; Aggiṭṭhaṁ parimajjantaṁ, isisiṅgaṁ upāgami. “Kā nu vijjurivābhāsi, osadhī viya tārakā; Vicittahatthābharaṇā, āmuttamaṇikuṇḍalā. Ādiccavaṇṇasaṅkāsā, hemacandanagandhinī; Saññatūrū mahāmāyā, kumārī cārudassanā. Vilaggā mudukā suddhā, pādā te suppatiṭṭhitā; Gamanā kāmanīyā te, harantiyeva me mano. Anupubbāva te ūrū, nāganāsasamūpamā; Vimaṭṭhā tuyhaṁ sussoṇī, akkhassa phalakaṁ yathā. Uppalasseva kiñjakkhā, nābhi te sādhu saṇṭhitā; Pūrā kaṇhañjanasseva, dūrato paṭidissati. Duvidhā jātā urajā, avaṇṭā sādhupaccudā; Payodharā apatitā, aḍḍhalābusamā thanā. Dīghā kambutalābhāsā, gīvā eṇeyyakā yathā; Paṇḍarāvaraṇā vaggu, catutthamanasannibhā. Uddhaggā ca adhaggā ca, dumaggaparimajjitā; Duvijā nelasambhūtā, dantā tava sudassanā.