Sayaṁ āyaṁ vayaṁ jaññā, sayaṁ jaññā katākataṁ; Niggaṇhe niggahārahaṁ, paggaṇhe paggahārahaṁ. Sayaṁ jānapadaṁ atthaṁ, anusāsa rathesabha; Mā te adhammikā yuttā, dhanaṁ raṭṭhañca nāsayuṁ. Mā ca vegena kiccāni, karosi kārayesi vā; Vegasā hi kataṁ kammaṁ, mando pacchānutappati. Mā te adhisare muñca, subāḷhamadhikopitaṁ; Kodhasā hi bahū phītā, kulā akulataṁ gatā. Mā tāta issaromhīti, anatthāya patārayi; Itthīnaṁ purisānañca, mā te āsi dukhudrayo. Apetalomahaṁsassa, rañño kāmānusārino; Sabbe bhogā vinassanti, rañño taṁ vuccate aghaṁ. Tattheva te vattapadā, esāva anusāsanī; Dakkhassudāni puññakaro, asoṇḍo avināsako; Sīlavāssu mahārāja, dussīlo vinipātiko”. “Apucchimha kosiyagottaṁ, kuṇḍaliniṁ tatheva ca; Tvaṁ dāni vadehi jambuka, balānaṁ balamuttamaṁ”. “Balaṁ pañcavidhaṁ loke, purisasmiṁ mahaggate; Tattha bāhubalaṁ nāma, carimaṁ vuccate balaṁ.