“Karomi tetaṁ vacanaṁ, yaṁ maṁ bhaṇasi sārathi; Ahampi daṭṭhukāmosmi, pitaraṁ me idhāgataṁ. Ehi samma nivattassu, kusalaṁ vajjāsi ñātinaṁ; Mātaraṁ pitaraṁ mayhaṁ, vutto vajjāsi vandanaṁ”. Tassa pāde gahetvāna, katvā ca naṁ padakkhiṇaṁ; Sārathi rathamāruyha, rājadvāraṁ upāgami. Suññaṁ mātā rathaṁ disvā, ekaṁ sārathimāgataṁ; Assupuṇṇehi nettehi, rodantī naṁ udikkhati. “Ayaṁ so sārathi eti, nihantvā mama atrajaṁ; Nihato nūna me putto, pathabyā bhūmivaḍḍhano. Amittā nūna nandanti, patītā nūna verino; Āgataṁ sārathiṁ disvā, nihantvā mama atrajaṁ”. Suññaṁ mātā rathaṁ disvā, ekaṁ sārathimāgataṁ; Assupuṇṇehi nettehi, rodantī paripucchi naṁ. “Kiṁ nu mūgo kiṁ nu pakkho, kiṁ nu so vilapī tadā; Nihaññamāno bhūmiyā, taṁ me akkhāhi sārathi. Kathaṁ hatthehi pādehi, mūgapakkho vivajjayi; Nihaññamāno bhūmiyā, taṁ me akkhāhi pucchito”. “Akkheyyaṁ te ahaṁ ayye, dajjāsi abhayaṁ mama; Yaṁ me sutaṁ vā diṭṭhaṁ vā, rājaputtassa santike”.