Sace ca ajja dhāresi, kumāraṁ cārudassanaṁ; Kusena jātaṁ khattiyaṁ, suvaṇṇamaṇimekhalaṁ; Pūjitaṁ ñātisaṅghehi, na gacchasi yamakkhayaṁ. Yatthassu bherī nadati, kuñjaro ca nikūjati; Khattiyānaṁ kule bhadde, kiṁ nu sukhataraṁ tato. Asso ca sisati dvāre, kumāro uparodati; Khattiyānaṁ kule bhadde, kiṁ nu sukhataraṁ tato. Mayūrakoñcābhirude, kokilābhinikūjite; Khattiyānaṁ kule bhadde, kiṁ nu sukhataraṁ tato”. “Kahaṁ nu so sattumaddano, pararaṭṭhappamaddano; Kuso soḷārapaññāṇo, yo no dukkhā pamocaye”. “Idheva so sattumaddano, pararaṭṭhappamaddano; Kuso soḷārapaññāṇo, yo te sabbe vadhissati”. “Ummattikā nu bhaṇasi, Andhabālā pabhāsasi; Kuso ce āgato assa, Kiṁ na jānemu taṁ mayaṁ”. “Eso āḷāriko poso, kumārīpuramantare; Daḷhaṁ katvāna saṁvelliṁ, kumbhiṁ dhovati oṇato”. “Veṇī tvamasi caṇḍālī, adūsi kulagandhinī; Kathaṁ maddakule jātā, dāsaṁ kayirāsi kāmukaṁ”. “Namhi veṇī na caṇḍālī, na camhi kulagandhinī; Okkākaputto bhaddante, tvaṁ nu dāsoti maññasi”.