“Dhammena kira nesādo, paṇḍito aṇḍajo iti; Na heva akatattassa, nayo etādiso siyā. Evaṁ aggapakatimā, evaṁ uttamasattavo; Yāvatatthi mayā diṭṭhā, nāññaṁ passāmi edisaṁ. Tuṭṭhosmi vo pakatiyā, vākyena madhurena ca; Eso cāpi mamacchando, ciraṁ passeyya vo ubho”. “Yaṁ kiccaṁ parame mitte, katamasmāsu taṁ tayā; Pattā nissaṁsayaṁ tyāmhā, bhattirasmāsu yā tava. Aduñca nūna sumahā, ñātisaṅghassa mantaraṁ; Adassanena asmākaṁ, dukkhaṁ bahūsu pakkhisu. Tesaṁ sokavighātāya, Tayā anumatā mayaṁ; Taṁ padakkhiṇato katvā, Ñātiṁ passemurindama. Addhāhaṁ vipulaṁ pītiṁ, bhavataṁ vindāmi dassanā; Eso cāpi mahā attho, ñātivissāsanā siyā”. Idaṁ vatvā dhataraṭṭho, haṁsarājā narādhipaṁ; Uttamaṁ javamanvāya, ñātisaṅghaṁ upāgamuṁ. Te aroge anuppatte, disvāna parame dije; Kekāti makaruṁ haṁsā, puthusaddo ajāyatha. Te patītā pamuttena, bhattunā bhattugāravā; Samantā parikiriṁsu, aṇḍajā laddhapaccayā.