Samākulaṁ puraṁ āsi, ghoso ca vipulo mahā; Hatthināge padinnamhi, sivīnaṁ raṭṭhavaḍḍhane. Uggā ca rājaputtā ca, vesiyānā ca brāhmaṇā; Hatthārohā anīkaṭṭhā, rathikā pattikārakā. Kevalo cāpi nigamo, sivayo ca samāgatā; Disvā nāgaṁ nīyamānaṁ, te rañño paṭivedayuṁ. “Vidhamaṁ deva te raṭṭhaṁ, putto vessantaro tava; Kathaṁ no hatthinaṁ dajjā, nāgaṁ raṭṭhassa pūjitaṁ. Kathaṁ no kuñjaraṁ dajjā, īsādantaṁ urūḷhavaṁ; Khettaññuṁ sabbayuddhānaṁ, sabbasetaṁ gajuttamaṁ. Paṇḍukambalasañchannaṁ, pabhinnaṁ sattumaddanaṁ; Dantiṁ savāḷabījaniṁ, setaṁ kelāsasādisaṁ. Sasetacchattaṁ saupādheyyaṁ, Sāthabbanaṁ sahatthipaṁ; Aggayānaṁ rājavāhiṁ, Brāhmaṇānaṁ adā gajaṁ. Annaṁ pānañca yo dajjā, vatthasenāsanāni ca; Etaṁ kho dānaṁ patirūpaṁ, etaṁ kho brāhmaṇārahaṁ. Ayaṁ te vaṁsarājā no, sivīnaṁ raṭṭhavaḍḍhano; Kathaṁ vessantaro putto, gajaṁ bhājeti sañjaya. Sace tvaṁ na karissasi, sivīnaṁ vacanaṁ idaṁ; Maññe taṁ saha puttena, sivī hatthe karissare”.