Sutā ca paṇḍitā tyamhā, nipuṇā atthacintakā; Bhāsematthavatiṁ vācaṁ, sacce cassa patiṭṭhito. Kiñca tuyhaṁ asaccassa, anariyassa karissati; Musāvādissa luddassa, bhaṇitampi subhāsitaṁ. Taṁ brāhmaṇānaṁ vacanā, imaṁ khemamakārayi; Abhayañca tayā ghuṭṭhaṁ, imāyo dasadhā disā. Ogayha te pokkharaṇiṁ, vippasannodakaṁ suciṁ; Pahūtaṁ cādanaṁ tattha, ahiṁsā cettha pakkhinaṁ. Idaṁ sutvāna nigghosaṁ, āgatamha tavantike; Te te bandhasma pāsena, etaṁ te bhāsitaṁ musā. Musāvādaṁ purakkhatvā, icchālobhañca pāpakaṁ; Ubho sandhimatikkamma, asātaṁ upapajjati”. “Nāparajjhāma sumukha, napi lobhāva maggahiṁ; Sutā ca paṇḍitātyattha- nipuṇā atthacintakā. Appevatthavatiṁ vācaṁ, byāhareyyuṁ idhāgatā; Tathā taṁ samma nesādo, vutto sumukha maggahi”. “Neva bhītā kāsipati, upanītasmi jīvite; Bhāsematthavatiṁ vācaṁ, sampattā kālapariyāyaṁ. Yo migena migaṁ hanti, pakkhiṁ vā pana pakkhinā; Sutena vā sutaṁ kiṇyā, kiṁ anariyataraṁ tato.