Evameva manussesu, yo hoti seṭṭhasammato; So sace dhammaṁ carati, pageva itarā pajā; Sabbaṁ raṭṭhaṁ sukhaṁ seti, rājā ce hoti dhammiko. Na cāpāhaṁ adhammena, amarattamabhipatthaye; Imaṁ vā pathaviṁ sabbaṁ, vijetuṁ abhipāraka. Yañhi kiñci manussesu, ratanaṁ idha vijjati; Gāvo dāso hiraññañca, vatthiyaṁ haricandanaṁ. Assitthiyo ratanaṁ maṇikañca, Yañcāpi me candasūriyā abhipālayanti; Na tassa hetu visamaṁ careyyaṁ, Majjhe sivīnaṁ usabhomhi jāto. Netā hitā uggato raṭṭhapālo, Dhammaṁ sivīnaṁ apacāyamāno; So dhammamevānuvicintayanto, Tasmā sake cittavase na vatto”. “Addhā tuvaṁ mahārāja, niccaṁ abyasanaṁ sivaṁ; Karissasi ciraṁ rajjaṁ, paññā hi tava tādisī. Etaṁ te anumodāma, yaṁ dhammaṁ nappamajjasi; Dhammaṁ pamajja khattiyo, raṭṭhā cavati issaro. Dhammaṁ cara mahārāja, mātāpitūsu khattiya; Idha dhammaṁ caritvāna, rāja saggaṁ gamissasi.