Sohaṁ dhammaṁ apekkhāno, dhammā catthaṁ samuṭṭhitaṁ; Bhattiñca tayi sampassaṁ, nāvakaṅkhāmi jīvitaṁ. Addhā eso sataṁ dhammo, yo mitto mittamāpade; Na caje jīvitassāpi, hetudhammamanussaraṁ”. “Svāyaṁ dhammo ca te ciṇṇo, bhatti ca viditā mayi; Kāmaṁ karassu mayhetaṁ, gacchevānumato mayā. Api tvevaṁ gate kāle, yaṁ khaṇḍaṁ ñātinaṁ mayā; Tayā taṁ buddhisampannaṁ, assa paramasaṁvutaṁ”. Iccevaṁ mantayantānaṁ, Ariyānaṁ ariyavuttinaṁ; Paccadissatha nesādo, Āturānamivantako. Te sattumabhisañcikkha, dīgharattaṁ hitā dijā; Tuṇhīmāsittha ubhayo, na sañcalesumāsanā. Dhataraṭṭhe ca disvāna, samuḍḍente tato tato; Abhikkamatha vegena, dijasattu dijādhipe. So ca vegenabhikkamma, āsajja parame dije; Paccakamittha nesādo, baddhā iti vicintayaṁ. Ekaṁva baddhamāsīnaṁ, abaddhañca punāparaṁ; Āsajja baddhamāsīnaṁ, pekkhamānamadīnavaṁ. Tato so vimatoyeva, paṇḍare ajjhabhāsatha; Pavaḍḍhakāye āsīne, dijasaṅghagaṇādhipe.