Tassa taṁ nadato sutvā, sīhassevitare migā; Khattiyā vipalāyiṁsu, kusasaddabhayaṭṭitā. Hatthārohā anīkaṭṭhā, rathikā pattikārakā; Aññamaññassa chindanti, kusasaddabhayaṭṭitā. Tasmiṁ saṅgāmasīsasmiṁ, passitvā haṭṭhamānaso; Kusassa rañño devindo, adā verocanaṁ maṇiṁ. So taṁ vijitvā saṅgāmaṁ, laddhā verocanaṁ maṇiṁ; Hatthikkhandhagato rājā, pāvekkhi nagaraṁ puraṁ. Jīvaggāhaṁ gahetvāna, bandhitvā satta khattiye; Sasurassupanāmesi, ime te deva sattavo. Sabbeva te vasaṁ gatā, amittā vihatā tava; Kāmaṁ karohi te tayā, muñca vā te hanassu vā”. “Tuyheva sattavo ete, na hi te mayha sattavo; Tvaññeva no mahārāja, muñca vā te hanassu vā”. “Imā te dhītaro satta, devakaññūpamā subhā; Dadāhi nesaṁ ekekaṁ, hontu jāmātaro tava”. “Amhākañceva tāsañca, tvaṁ no sabbesamissaro; Tvaññeva no mahārāja, dehi nesaṁ yadicchasi”. Ekamekassa ekekaṁ, adā sīhassaro kuso; Khattiyānaṁ tadā tesaṁ, rañño maddassa dhītaro.