“Tañca disvāna āyantiṁ, āmuttamaṇikuṇḍalaṁ; Isisiṅgo pāvisi bhīto, assamaṁ paṇṇachādanaṁ. Assamassa ca sā dvāre, geṇḍukenassa kīḷati; Vidaṁsayantī aṅgāni, guyhaṁ pakāsitāni ca. Tañca disvāna kīḷantiṁ, paṇṇasālagato jaṭī; Assamā nikkhamitvāna, idaṁ vacanamabravi. Ambho ko nāma so rukkho, yassa tevaṅgataṁ phalaṁ; Dūrepi khittaṁ pacceti, na taṁ ohāya gacchati”. “Assamassa mama brahme, samīpe gandhamādane; Bahavo tādisā rukkhā, yassa tevaṅgataṁ phalaṁ; Dūrepi khittaṁ pacceti, na maṁ ohāya gacchati”. “Etū bhavaṁ assamimaṁ adetu, Pajjañca bhakkhañca paṭiccha dammi; Idamāsanaṁ atra bhavaṁ nisīdatu, Ito bhavaṁ mūlaphalāni bhuñjatu. Kiṁ te idaṁ ūrūnamantarasmiṁ, Supicchitaṁ kaṇharivappakāsati; Akkhāhi me pucchito etamatthaṁ, Kose nu te uttamaṅgaṁ paviṭṭhaṁ”.