“Eso hi dhammo sumukha, yaṁ tvaṁ ariyapathe ṭhito; Yo bhattāraṁ sakhāraṁ maṁ, na pariccattumussahe. Tañhi me pekkhamānassa, bhayaṁ na tveva jāyati; Adhigacchasi tvaṁ mayhaṁ, evaṁ bhūtassa jīvitaṁ”. Iccevaṁ mantayantānaṁ, Ariyānaṁ ariyavuttinaṁ; Daṇḍamādāya nesādo, Āpatī turito bhusaṁ. Tamāpatantaṁ disvāna, Sumukho atibrūhayi; Aṭṭhāsi purato rañño, Haṁso vissāsayaṁ byathaṁ. “Mā bhāyi patataṁ seṭṭha, na hi bhāyanti tādisā; Ahaṁ yogaṁ payuñjissaṁ, yuttaṁ dhammūpasaṁhitaṁ; Tena pariyāpadānena, khippaṁ pāsā pamokkhasi”. Tassa taṁ vacanaṁ sutvā, sumukhassa subhāsitaṁ; Pahaṭṭhalomo nesādo, añjalissa paṇāmayi. “Na me sutaṁ vā diṭṭhaṁ vā, bhāsanto mānusiṁ dijo; Ariyaṁ bruvāno vakkaṅgo, cajanto mānusiṁ giraṁ. Kiṁ nu tāyaṁ dijo hoti, mutto baddhaṁ upāsasi; Ohāya sakuṇā yanti, kiṁ eko avahīyasi”. “Rājā me so dijāmitta, senāpaccassa kārayiṁ; Tamāpade pariccattuṁ, nussahe vihagādhipaṁ.