So patīto pamuttena, bhattunā bhattugāravo; Ajjhabhāsatha vakkaṅgo, vācaṁ kaṇṇasukhaṁ bhaṇaṁ. ‘Evaṁ luddaka nandassu, saha sabbehi ñātibhi; Yathāhamajja nandāmi, muttaṁ disvā dijādhipaṁ. Ehi taṁ anusikkhāmi, yathā tvamapi lacchase; Lābhaṁ tavāyaṁ dhataraṭṭho, pāpaṁ kiñci na dakkhati. Khippamantepuraṁ netvā, rañño dassehi no ubho; Abaddhe pakatibhūte, kāje ubhayato ṭhite. “Dhataraṭṭhā mahārāja, haṁsādhipatino ime; Ayañhi rājā haṁsānaṁ, ayaṁ senāpatītaro”. Asaṁsayaṁ imaṁ disvā, haṁsarājaṁ narādhipo; Patīto sumano vitto, bahuṁ dassati te dhanaṁ’. Evametassa vacanā, ānītāme ubho mayā; Ettheva hi ime āsuṁ, ubho anumatā mayā. Soyaṁ evaṁ gato pakkhī, dijo paramadhammiko; Mādisassa hi luddassa, janayeyyātha maddavaṁ. Upāyanañca te deva, nāññaṁ passāmi edisaṁ; Sabbasākuṇikāgāme, taṁ passa manujādhipa”. Disvā nisinnaṁ rājānaṁ, pīṭhe sovaṇṇaye subhe; Ajjhabhāsatha vakkaṅgo, vācaṁ kaṇṇasukhaṁ bhaṇaṁ.