Taṁ nūna soṇiṁ puthulaṁ sukoṭṭitaṁ, Nisevitaṁ kañcanamekhalāhi; Chinnaṁ vane khattiyehī avatthaṁ, Siṅgālasaṅghā parikaḍḍhissanti. Soṇā dhaṅkā siṅgālā ca, ye caññe santi dāṭhino; Ajarā nūna hessanti, bhakkhayitvā pabhāvatiṁ. Sace maṁsāni hariṁsu, khattiyā dūragāmino; Aṭṭhīni amma yācitvā, anupathe dahātha naṁ. Khettāni amma kāretvā, kaṇikārettha ropaya; Yadā te pupphitā assu, hemantānaṁ himaccaye; Sareyyātha mamaṁ amma, evaṁvaṇṇā pabhāvatī”. “Tassā mātā udaṭṭhāsi, khattiyā devavaṇṇinī; Disvā asiñca sūnañca, rañño maddassantepure”. “Iminā nūna asinā, susaññaṁ tanumajjhimaṁ; Dhītaraṁ madda hantvāna, khattiyānaṁ padassasi. Na me akāsi vacanaṁ, atthakāmāya puttike; Sājja lohitasañchannā, gacchasi yamasādhanaṁ. Evamāpajjatī poso, pāpiyañca nigacchati; Yo ve hitānaṁ vacanaṁ, na karoti atthadassinaṁ.