“Dukkhassa hadayaṁ āsi, atho uṇhampi passasi; Rohinīheva tambakkhī, pitā assūni vattayi”. Yaṁ taṁ kaṇhājināvoca, “ayaṁ maṁ tāta brāhmaṇo; Laṭṭhiyā paṭikoṭeti, ghare jātaṁva dāsiyaṁ. Na cāyaṁ brāhmaṇo tāta, dhammikā honti brāhmaṇā; Yakkho brāhmaṇavaṇṇena, khādituṁ tāta neti no; Nīyamāne pisācena, kiṁ nu tāta udikkhasi”. “Rājaputtī ca vo mātā, rājaputto ca vo pitā; Pubbe me aṅkamāruyha, kiṁ nu tiṭṭhatha ārakā”. “Rājaputtī ca no mātā, rājaputto ca no pitā; Dāsā mayaṁ brāhmaṇassa, tasmā tiṭṭhāma ārakā”. “Mā sammevaṁ avacuttha, ḍayhate hadayaṁ mama; Citakāyaṁva me kāyo, āsane na sukhaṁ labhe. Mā sammevaṁ avacuttha, bhiyyo sokaṁ janetha maṁ; Nikkiṇissāmi dabbena, na vo dāsā bhavissatha. Kimagghiyañhi vo tāta, brāhmaṇassa pitā adā; Yathābhūtaṁ me akkhātha, paṭipādentu brāhmaṇaṁ”. “Sahassagghañhi maṁ tāta, brāhmaṇassa pitā adā; Atha kaṇhājinaṁ kaññaṁ, hatthinā ca satena ca”.