Samaṇe brāhmaṇe nūna, brahmacariyaparāyaṇe; Sā tvaṁ loke abhisapi, sīlavante bahussute; Yā tvaṁ vasasi jiṇṇassa, evaṁ dahariyā satī. Na dukkhaṁ ahinā daṭṭhaṁ, na dukkhaṁ sattiyā hataṁ; Tañca dukkhañca tibbañca, yaṁ passe jiṇṇakaṁ patiṁ. Natthi khiḍḍā natthi rati, jiṇṇena patinā saha; Natthi allāpasallāpo, jagghitampi na sobhati. Yadā ca daharo daharā, mantayanti rahogatā; Sabbesaṁ sokā nassanti, ye keci hadayassitā. Daharā tvaṁ rūpavatī, purisānaṁbhipatthitā; Gaccha ñātikule accha, kiṁ jiṇṇo ramayissati”. “Na te brāhmaṇa gacchāmi, nadiṁ udakahāriyā; Thiyo maṁ paribhāsanti, tayā jiṇṇena brāhmaṇa”. “Mā me tvaṁ akarā kammaṁ, mā me udakamāhari; Ahaṁ udakamāhissaṁ, mā bhoti kupitā ahu”. “Nāhaṁ tamhi kule jātā, yaṁ tvaṁ udakamāhare; Evaṁ brāhmaṇa jānāhi, na te vacchāmahaṁ ghare. Sace me dāsaṁ dāsiṁ vā, nānayissasi brāhmaṇa; Evaṁ brāhmaṇa jānāhi, na te vacchāmi santike”.