Taṁ disvā cetapāmokkhā, rodamānā upāgamuṁ; “Kacci nu deva kusalaṁ, kacci deva anāmayaṁ; Kacci pitā arogo te, sivīnañca anāmayaṁ. Ko te balaṁ mahārāja, ko nu te rathamaṇḍalaṁ; Anassako arathako, dīghamaddhānamāgato; Kaccāmittehi pakato, anuppattosimaṁ disaṁ”. “Kusalañceva me sammā, atho sammā anāmayaṁ; Atho pitā arogo me, sivīnañca anāmayaṁ. Ahañhi kuñjaraṁ dajjaṁ, īsādantaṁ urūḷhavaṁ; Khettaññuṁ sabbayuddhānaṁ, sabbasetaṁ gajuttamaṁ. Paṇḍukambalasañchannaṁ, pabhinnaṁ sattumaddanaṁ; Dantiṁ savāḷabījaniṁ, setaṁ kelāsasādisaṁ. Sasetacchattaṁ saupādheyyaṁ, Sāthabbanaṁ sahatthipaṁ; Aggayānaṁ rājavāhiṁ, Brāhmaṇānaṁ adāsahaṁ. Tasmiṁ me sivayo kuddhā, pitā cupahatomano; Avaruddhasi maṁ rājā, vaṅkaṁ gacchāmi pabbataṁ; Okāsaṁ sammā jānātha, vane yattha vasāmase”. “Svāgataṁ te mahārāja, atho te adurāgataṁ; Issarosi anuppatto, yaṁ idhatthi pavedaya. Sākaṁ bhisaṁ madhuṁ maṁsaṁ, Suddhaṁ sālīnamodanaṁ; Paribhuñja mahārāja, Pāhuno nosi āgato”.