Ete sīdantare nagā, anupubbasamuggatā; Mahārājānamāvāsā, yāni tvaṁ rāja passasi”. “Anekarūpaṁ ruciraṁ, nānācitraṁ pakāsati; Ākiṇṇaṁ indasadisehi, byaggheheva surakkhitaṁ. Vittī hi maṁ vindati sūta disvā, Pucchāmi taṁ mātali devasārathi; Imaṁ nu dvāraṁ kimabhaññamāhu, Manorama dissati dūratova”. Tassa puṭṭho viyākāsi, mātali devasārathi; Vipākaṁ puññakammānaṁ, jānaṁ akkhāsijānato. “Citrakūṭoti yaṁ āhu, devarājapavesanaṁ; Sudassanassa girino, dvārañhetaṁ pakāsati. Anekarūpaṁ ruciraṁ, nānācitraṁ pakāsati; Ākiṇṇaṁ indasadisehi, byaggheheva surakkhitaṁ; Pavisetena rājīsi, arajaṁ bhūmimakkama”. Sahassayuttaṁ hayavāhiṁ, dibbayānamadhiṭṭhito; Yāyamāno mahārājā, addā devasabhaṁ idaṁ. “Yathā sarade ākāse, nīlobhāso padissati; Tathūpamaṁ idaṁ byamhaṁ, veḷuriyāsu nimmitaṁ.