“Iṅgha maddi nisāmehi, nigghoso yādiso vane; Ājānīyā hasiyanti, dhajaggāni ca dissare. Ime nūna araññasmiṁ, migasaṅghāni luddakā; Vāgurāhi parikkhippa, sobbhaṁ pātetvā tāvade; Vikkosamānā tibbāhi, hanti nesaṁ varaṁ varaṁ. Yathā mayaṁ adūsakā, araññe avaruddhakā; Amittahatthattaṁ gatā, passa dubbalaghātakaṁ”. “Amittā nappasāheyyuṁ, aggīva udakaṇṇave; Tadeva tvaṁ vicintehi, api sotthi ito siyā”. Tato vessantaro rājā, orohitvāna pabbatā; Nisīdi paṇṇasālāyaṁ, daḷhaṁ katvāna mānasaṁ. Nivattayitvāna rathaṁ, vuṭṭhapetvāna seniyo; Ekaṁ araññe viharantaṁ, pitā puttaṁ upāgami. Hatthikkhandhato oruyha, ekaṁso pañjalīkato; Parikiṇṇo amaccehi, puttaṁ siñcitumāgami. Tatthaddasa kumāraṁ so, rammarūpaṁ samāhitaṁ; Nisinnaṁ paṇṇasālāyaṁ, jhāyantaṁ akutobhayaṁ. Tañca disvāna āyantaṁ, pitaraṁ puttagiddhinaṁ; Vessantaro ca maddī ca, paccuggantvā avandisuṁ.