“Pakkhijāto tadā āsiṁ, supaṇṇo garuḷādhipo; Addasaṁ virajaṁ buddhaṁ, gacchantaṁ gandhamādanaṁ. Jahitvā garuḷavaṇṇaṁ, māṇavakaṁ adhārayiṁ; Ekaṁ vatthaṁ mayā dinnaṁ, dvipadindassa tādino. Tañca dussaṁ paṭiggayha, buddho lokagganāyako; Antalikkhe ṭhito satthā, imā gāthā abhāsatha. ‘Iminā vatthadānena, cittassa paṇidhīhi ca; Pahāya garuḷaṁ yoniṁ, devaloke ramissati’. Atthadassī tu bhagavā, lokajeṭṭho narāsabho; Vatthadānaṁ pasaṁsitvā, pakkāmi uttarāmukho. Bhave nibbattamānamhi, honti me vatthasampadā; Ākāse chadanaṁ hoti, vatthadānassidaṁ phalaṁ. Aruṇavā satta janā, cakkavattī mahabbalā; Chattiṁsatimhi āsiṁsu, kappamhi manujādhipā. Paṭisambhidā catasso, …pe… kataṁ buddhassa sāsanaṁ”. Itthaṁ sudaṁ āyasmā vatthadāyako thero imā gāthāyo abhāsitthāti. Vatthadāyakattherassāpadānaṁ sattamaṁ. Sakacintaniyavagga Ambadāyakattheraapadāna