‘Hetudhammanirodhāya, kilesasamaṇāya ca; Issāmacchariyaṁ hitvā, tayo ete mamāhutī’. ‘Kīdiso tvaṁ mahāvīra, kathaṁ gottosi mārisa; Ācārapaṭipatti te, bāḷhaṁ kho mama ruccati’. ‘Khattiyamhi kule jāto, abhiññāpāramiṁ gato; Sabbāsavaparikkhīṇo, natthi dāni punabbhavo’. ‘Yadi buddhosi sabbaññū, pabhaṅkara tamonuda; Namassissāmi taṁ deva, dukkhassantakaro tuvaṁ’. Pattharitvājinacammaṁ, nisīdanamadāsahaṁ; Nisīda nātha sabbaññu, upaṭṭhissāmahaṁ tuvaṁ. Nisīdi bhagavā tattha, ajinamhi suvitthate; Nimantayitvā sambuddhaṁ, pabbataṁ agamāsahaṁ. Khāribhārañca pūretvā, tindukaphalamāhariṁ; Madhunā yojayitvāna, phalaṁ buddhassadāsahaṁ. Mama nijjhāyamānassa, paribhuñji tadā jino; Tattha cittaṁ pasādesiṁ, pekkhanto lokanāyakaṁ. Padumuttaro lokavidū, āhutīnaṁ paṭiggaho; Mamassame nisīditvā, imā gāthā abhāsatha. ‘Yo maṁ phalena tappesi, pasanno sehi pāṇibhi; Tamahaṁ kittayissāmi, suṇātha mama bhāsato.